Qumran & de Dode Zee(rollen)

Eerlijk gezegd vond ik het van mezelf een prima idee om na de Palestine Marathon een uitstap naar de Dode Zee in te plannen. Terwijl ik wacht aan de receptie van het hotel kom ik opnieuw het Nederlands koppel tegen van wie ik ’s morgens een lift kreeg. Ze zijn hier met hun drie kinderen en gaan voor ze terugkeren naar Amman nog even op verkenning in de streek. En dan komt Abood toe. Hij heeft zijn brommer thuisgelaten en stelt me voor aan onze driver Mustafa. Ik stap in en bedenk me dat je in een land als dit geen gordel hoeft te dragen. Dat doen ze hier niet. Als na dertig meter de autobanden voor een eerste keer gieren en ik me nog net kan vastklampen aan de zetel voor me verander ik meteen van mening. Mustafa zet de muziek loeihard, steekt een sigaret op en scheurt er vandoor alsof hij een trouwstoet leidt op de Turnhoutsebaan. Abood blijft echter professioneel, draait de volumeknop lager en geeft uitleg terwijl we rijden. Na een tijdje aan topsnelheid af te dalen op een gloednieuwe autostrade komen we op zeeniveau terecht, waarna we Jericho voorbijscheuren.

DSCN2440

Jericho is de oudste en laagst gelegen stad ter wereld en stond helaas niet op mijn wishlist, omdat ik ten onrechte dacht dat het te ver lag. Vanuit de auto zien we de eindeloze rijen palm- en fruitbomen van Jericho, een groene oase in het dorre landschap van de Jordaanvallei. Een dik kwartier later duikt de Dode Zee op, met de bergen van Jordanië op de achtergrond. Voor we naar het strand gaan stoppen we nog even bij de grotten van Qumran. Hier werd in 1947 puur toevallig een heel belangrijk en goed bewaard geheim ontdekt door een bedoeïenen herdersjongen. Op zoek naar een verloren geitje gooide de jongen een steen in een donkere grot, waarna hij aardewerk hoorde breken. Hij had één van de kruiken gevonden met daarin in linnen doeken gewikkelde tekstrollen: de Dode Zeerollen! In totaal zou men 800 tekstrollen terugvinden die geschreven werden tussen de derde eeuw VC en het jaar 68. In dat jaar vluchtten de Essenen, een plaatselijke ascetische gemeenschap, voor de oprukkende Romeinse legers. Het bleken zowel Bijbelse geschriften te zijn als teksten over de geschiedenis en ‘het leven zoals het is’ bij de Essenen. Vooral dat eerste is natuurlijk heel bijzonder, omdat tot dan toe de oudste en meest volledige Bijbelhandschriften uit de negende eeuw kwamen: een sprong van duizend jaar in de tijd!

DSCN2450

Wij maken een sprongetje van nog geen tien minuten en komen aan bij Kalia Beach, een strand aan de Dode Zee met ‘the lowest bar in the world’. Ook hier moet ik een aardige som sjekels neertellen om binnen te mogen. Abood mag op vertoon van zijn gids-badge gratis binnen en hij overtuigt de man aan het loket om ook Mustafa te laten passeren. Zoveel volk! Dit is het Blankenberge van de Dode Zee, met verspreid over het terrein families die gezellig samen barbecueën.

20180323_161003

Het is even zoeken naar een stoeltje op het strand en dan breekt eindelijk het moment aan waarop ik mijn atletisch lichaam in het extreem zoute water mag smijten. Hier gelden wel enkele beperkingen: het is verboden om op je buik je zwemmen want dan dreig je te verdrinken, het is verboden om buiten de afgebakende zone te dobberen want daar liggen mijnen en onder water zwemmen zie ik hier niet meteen gebeuren want dan branden je ogen uit je kop. Abood spreekt een Aziatisch koppel in het water aan met zijn standaard zinnetje in het Chinees. ‘We’re from Australia’ antwoorden ze licht geërgerd.

DSCN2468

Ik moet lachen met de mensen die omver vallen, spartelen en zich weer vastlopen in het stukje waar iedereen modder uitbaggert. Dat zorgt voor enorme kuilen in het donkere water. Sommige mensen vullen plastic zakken met modder om mee naar huis te nemen. Dat zouden ze moeten verbieden, want het waterpeil van de Dode Zee is al meer dan tien meter gezakt en aan dit tempo is er straks niets meer. Uiteraard heeft dat vooral te maken de overvloedige irrigatie van het water uit de Jordaan, die uitkomt in de Dode Zee, die eigenlijk geen zee is maar een meer. Ik ga dus zeker geen modder meesleuren maar smeer me er wel mee in en het effect is overduidelijk. Zo glad en gaaf was mijn huid nog nooit voorheen.

DSCN2482

Na deze deugddoende behandeling wil ik mijn twee kameraden iets te drinken aanbieden in de lowest bar. Ze reageren een beetje terughoudend maar kiezen uiteindelijk voor een limonade, terwijl ik een blik van het bier van het land van het bier uit de frigo haal. Ze delen hun frieten met mij (misschien omdat ik momenteel vel over been ben) en dan is het tijd om weer naar huis te gaan. Ter afronding van deze geweldige dag heeft Abood nog een leuke verrassing voorzien in de vorm van Kunafa, een heerlijk Palestijns dessert met kaas en pistachekruimels.

20180323_230752

’s Avonds trek ik opnieuw naar de Re-Wined, de hippe hotspot van Bethlehem. Gisteren hadden ze me er gezegd dat ik moest terugkomen, want om negen uur zou er een lokaal bekende zanger optreden. Als er om half tien nog geen noot live muziek geklonken heeft, informeer ik toch maar even en dan blijkt dat ik weer in het foute uur zit. Soit, een half uur later begint ene Zaïd Hillal, telg van een bekende familie uit Beit Sahour, aan zijn set. Ik bestel een Taybeh (Palestijns bier) van het vat en vertel de barman wat ik de voorbije twee dagen al allemaal gezien heb. Op de meeste van deze plaatsen is hij zelf nog nooit geweest en hij voegt er aan toe dat hij onlangs in Praag zaken bezocht had die zijn Tsjechische vrienden dan weer niet kenden. Dat doet mij denken aan een citaat over de kunst van reizen: ‘the art of journeying a thousand miles to be fascinated by the things we’d ignore at home.’ Binnenkort ga ik in de polders wandelen, maar eerst wil ik hier het onderste uit de kan halen. Zaïd Hillal bracht overigens een geweldig optreden.

DSCN2466

De Palestine Marathon in Bethlehem

20180323_084026Nog voor het ontbijtbuffet van start gaat vertrek ik te voet in de richting van het Kribbeplein. De organisatie van de Palestine Marathon kondigde op haar website een temperatuur aan van 13 tot 17 graden, maar het is nu al veel warmer en dus heb ik mijn trui in het hotel gelaten. In mijn shirt van de marathon word ik meteen herkend door een voorbijrijdend koppel van wie ik een lift aangeboden krijg. Aan hun accent te horen blijken het inderdaad Nederlanders te zijn. Zij werkt op de ambassade in Amman en zal deelnemen aan de tien kilometer. Meneer zet ons af, mevrouw en ik wensen elkaar veel succes en verdwijnen in de menigte op het al goed volgelopen plein.

20180323_083653

De race start om 8 uur, maar er is me op het hart gedrukt om minstens een uur op voorhand aanwezig te zijn. In de loop van de voorbije nacht schakelde Israël over op zomeruur, maar de Palestijnse gebieden doen dat pas één of twee dagen later (de meningen verschillen) en dus blijven we bespaard van minder nachtrust – ware het niet dat mijn gsm op een Israëlisch netwerk zit. Vanop het grote podium spreekt het presentatieduo in afwisselend Engels en Arabisch de ongeveer 7.000 deelnemers uit vijftig verschillende landen toe en wordt de collectieve warm-up met luide muziek op gang getrapt. Ik laat de opwarming aan me voorbijgaan, stretch alvast een beetje en geniet van de vrolijke mensenzee en alle kleuren op het plein, met zicht op de Geboortekerk en de Moskee van Omar.

20180323_090003

Kort voor de start worden de gele, blauwe, roze ballonnen en trossen zwart-wit-groen-rode, de kleuren van de Palestijnse vlag, in de lucht gelaten en krijgen we nog een optreden van Yacoub Shaheen, de winnaar van Arab Idol 2017. Yacoub Shaheen, een Assyrische christen uit Bethlehem, verzamelde een recordaantal stemmen in Arab Idol en zingt samen met kinderen in een shirt van Unicef ‘Dreams alone are not enough’.

20180322_100601

Dit loopevenement is dé aanleiding voor mijn korte reis: ik ben naar hier gekomen om mijn solidariteit uit te drukken met het Palestijnse volk, om op te komen voor het recht op bewegingsvrijheid en tegen segregatie. Het doel van de Palestine Marathon is om een loopcultuur op gang te brengen in de Palestijnse gebieden, waar het basisrecht om zich vrij te bewegen dagelijks beperkt wordt door een verstikkende bezetting. ‘Er gebeurt niets totdat iets in beweging komt. Dus wij willen bewegen. Beweeg met ons’ klinkt de oproep naar zowel Palestijnen als naar lopers uit het buitenland. En nu dat bijzondere moment is aangebroken waarop ik in Bethlehem ben, omringd door zoveel verschillende mensen – kinderen, volwassenen, vrouwen met of zonder hoofddoek, families, enkelingen, Palestijnen, buitenlanders, gelovigen en atheïsten – die allemaal deze hoopvolle boodschap uitdragen en allemaal hetzelfde shirt dragen, dat is toch echt wel een emotionele ervaring.

DSCN2420

Vanuit het centrum van Bethlehem lopen we meteen naar het Aida vluchtelingenkamp, door de toegangspoort onder een gigantische sleutel van twee ton zwaar. Aida is amper 0,17 vierkante kilometer groot en er wonen 6.000 mensen, vluchtelingen en hun nakomelingen die tijdens de Nakba – de ramp – in 1948 verdreven werden uit hun dorpen en zich blijven verzetten totdat hun recht op terugkeer (VN-resolutie 194) gerealiseerd wordt. Volgens een recente studie zijn de inwoners van Aida de meest aan traangas blootgestelde gemeenschap ter wereld.

DSCN2422

Sinds 2004 is het kamp langs twee zijden omgeven door de acht meter hoge betonnen muur die Israël opgetrokken heeft en vuren soldaten meerdere malen per week traangasgranaten af. Op een stuk muur staan onder ‘we will return’ de namen van de zevenentwintig dorpen van waaruit de families gevlucht zijn. De sleutels van hun huizen hebben ze nog steeds. Terwijl we de door de smalle straatjes van Aida lopen delen kinderen stickers uit met daarop de wens om Jeruzalem te kunnen bezoeken. Jeruzalem ligt tien kilometer verderop, maar de meeste mensen krijgen geen toestemming om door het checkpoint te gaan. Ook het graf van Rachel, een heilige plaats voor de moslims, ligt nu achter de acht meter hoge muur en hetzelfde geldt voor de grasvelden met olijfbomen waar kinderen konden gaan spelen.

DSCN2423

We lopen verder langs Hebron Road en komen aan het punt waar de lopers van de tien kilometer mogen terugkeren. Slechts een minderheid blijft over en ik beslis wijselijk om opnieuw een korte pauze in te lassen en wat water te drinken. Godzijdank zijn er onderweg veel bevoorradingsposten waar vrijwilligers water uitdelen, want het is inmiddels bloedheet en het terrein erg heuvelachtig. Ik krijg het gevoel dat ik moet overgeven, maar vind even later mijn tweede adem en zet de race verder. We lopen langs Dheisheh, het tweede van drie vluchtelingenkampen in Bethlehem. In Dheisheh wonen 8.000 mensen die gevlucht zijn uit dorpen in de buurt van Jeruzalem en Hebron.

20180323_100219

Iets verderop komen we in een soort van kmo-zone met bouwondernemingen en steenfabrieken. De ondergrond in Bethlehem en omstreken bestaat uit een waterdoorlatende kalksteenlaag, van waaruit verschillende bronnen zorgen voor weelderig begroeide heuvels en terrassen. En dit gemakkelijk te bewerken gesteente vormt een belangrijk onderdeel van de lokale economie. Voor mij lopen enkele kinderen die ik zeker jonger schat dan Oscar, maar ik doe er meer dan een kilometer over alvorens ze in te halen. Daarna loop ik een hele tijd afwisselend voor en achter een éénarmige blanke rasta in een fluo shirt. Iedere loopwedstrijd opnieuw kom je zo van die figuren tegen waarvan je je maar niet kan losschudden. Dat speelt vandaag trouwens geen rol: ik moet gewoon zien dat mijn hartslag niet door het dak gaat en dat ik geen blessures oploop. Maar toch…

20180323_110504

Iets voor het keerpunt van de halve marathon rijden er plots auto’s tussen de al uitgeputte lopers, een klein schoonheidsfoutje van de verder feilloze organisatie. Een heel eind verder komen we in het parcours van de Family Run (5 km) terecht, met daarin hoofdzakelijk mensen die besloten hebben om te wandelen in plaats van te lopen. Ik moet het laatste stukje slalommen tussen de menigte en kom na een steile slotklim weer aan op het Kribbeplein. Aan de finish wordt ik uit de massa gesleurd om aan de tweede lus van 21km te beginnen, maar daar bedank ik voor. Het was mijn droom om hier een marathon te lopen, maar ik heb die ambitie moeten corrigeren na een hardnekkige hamstringblessure en een allesverlammende echtscheiding.

20180323_090010

Uiteraard wil ik mijn medaille gaan ophalen, maar daar loopt het een tweede keer mis. Voor ik het weet ben ik compleet ingesloten door een drukkende menigte die wapperend met het borstnummer om een medaille schreeuwt. De drie arme vrijwilligers die de medailles uitdelen zijn omsingeld en krijgen het heel benauwd. Twee van hen draaien zich wenend om en de derde begint iedereen uit te schelden. Wat verderop gaan twee mannen bijna met elkaar op de vuist en pas na heel veel perswerk krijg ik dan toch mijn medaille. Het blijkt er een van de tien kilometer te zijn. Met mijn foute medaille ga ik dan maar een ijsje eten in Il Cantico. Deze crèmerie is eigendom van de franciscanen en op het terras staat de pausmobiel waarin Franciscus zich verplaatste bij zijn bezoek aan Bethlehem drie jaar geleden.

20180323_113048

Als God bestond en een speciaal gevoel voor humor had, dan liet hij me in die pausmobiel terug scheuren naar mijn hotel. Ik keer echter te voet terug en rust even uit voor mijn boeiend namiddagprogramma: dobberen op de Dode Zee. Mijn tijd op de halve marathon? Ik heb er twee uur en zes minuten over gedaan, goed voor een 82ste plaats op 260 deelnemers. In betere omstandigheden kan ik een halve marathon aan in honderd minuten, dus over het resultaat kan ik niet echt tevreden zijn, maar dat speelde vandaag absoluut geen rol. Dit is de meest bijzondere loopwedstrijd die ik ooit heb meegedaan en wie weet keer ik nog wel eens terug om de puntjes op de i te zetten door een volledige marathon te lopen.

Photo Credit Anne Paq

Palestine Marathon, Bethlehem, West Bank, 23.3.2018

Met Oscar naar Barcelona (5/5)

Mijn tweede troefkaart was L’Aquarium de Barceloneta, het grootste Mediterrane aquarium ter wereld. Vorige zomer reageerde Oscar buitengewoon enthousiast op het indrukwekkende Aquarium van La Rochelle (‘kijk daar: pijlstaartroggen!’), dus ik had vrij hoge verwachtingen van een gelijkaardige attractie die omschreven wordt als de grootste in zijn soort. Ik zie al een volgepakte tribune applaudisseren wanneer een kudde roofdieren gevoederd wordt aan een prehistorische krokodil ter grootte van een oceaanstomer, maar zo’n vaart loopt het niet. Misschien zijn er buiten Barcelona vooral bescheiden aquariums in het Middellandse Zeegebied – al is de glazen tunnel op de bodem van het haaienbad zeer geslaagd.

 

 

2016-10-31 11.55.28Na een dik uur staan we alweer buiten in de oude haven en wandelen we naar La Guingeta, een gezellige strandbar in Barceloneta, waar we afgesproken hebben met kennissen uit België. Terwijl we bijpraten op het houten terras spelen de kinderen in zee. Rechts van ons staat La Estrella Herida, een iconisch kunstwerk ter ere van de visserswijk, en links van ons blinkt de 52 meter lange gouden vis van Frank Gehry in de najaarszon.

2016-10-31 16.19.51We vegen het zand van de kinderen en gaan lunchen op het terras van Can Ramonet, in het hart van Barceloneta. Het is maandagmiddag, maar binnen zijn alle plaatsen bezet door Barcelonese bejaarden die paella eten. Wij genieten buiten van een reeks heerlijke tapas en Oscar concentreert zoals verwacht vooral op de mosselen. Er zijn nog Belgen in Barcelona, want ’s avonds wandelen we over de Ramblas in het gezelschap van de sympathiekste ultraloper ter wereld, een goede jeugdvriend. Ook op deze laatste avond wordt het erg laat voor de jongste in het gezelschap, maar hij houdt perfect stand. De stad van duizend kleuren geeft tonnen energie.

2016-10-31 15.00.36

 

 

Met Oscar naar Barcelona (4/5)

2016-10-30 13.58.09Uiteraard vond Oscar het een prima idee om naar Barcelona te gaan en er een voetbalwedstrijd bij te wonen. Het ontging hem echter volledig waarom dat vijf dagen moest duren, waarna ik verwoede pogingen ondernam om deze geweldige stad aan te prijzen. In dat verband zwierde ik een stevige troefkaart op tafel: Tibidabo.

Tibidabo is een hoge heuvel aan de rand van de stad en op deze heuvel bevindt zich het gelijknamige attractiepark, dat meer dan honderd jaar geleden opgericht werd door de steenrijke dokter en filantroop Salvador Andreu. Zoals zovele Barcelonezen hadden we zondag het plan opgevat om een dagje Tibidabo in te lassen en even de drukte van de stad achter ons te laten. Ik heb alle hoeken van de Plaça Catalunya gezien in mijn zoektocht naar de vertrekhalte van de Tibibus, doch zonder resultaat. Ook wachtenden aanspreken bleek niet te helpen. “Si si, Tibidabo” kreeg ik er nog wel uit, maar een duidelijke aanwijzing was blijkbaar teveel gevraagd. Licht geërgerd stappen we dan maar in een taxi en om geen tijd te verspillen in de file bovenaan de heuvel leggen we het laatste stuk te voet af. Het pretpark is meer dan 70.000 m² groot en ligt verspreid over zes verdiepingen tegen de groene heuvel, vanwaar je een adembenemend zicht hebt op de stad – mits deze niet verborgen ligt onder een dikke laag nevel of smog. Van dat alom geprezen zicht kunnen we helaas niet genieten, maar van de stralende najaarszon en uiteraard het nostalgische pretpark des te meer.

2016-10-30 13.29.23

We zijn nog maar net binnen of hij wil al een suikerspin. Die komt hier in een plastieken bak in plaats van op een houten stokje en na één hap mag ik de rest wegwerken want hij lust het niet. Enigszins gehinderd door een lichte buikpuin probeer ik Oscar warm te maken voor de ene attractie na de andere, maar hij deelt alles genadeloos op in twee categorieën: voor kleine kinderen of té eng. We zijn al twee verdiepen lager wanneer er zich toch een opening aandient in de vorm van de botsauto’s. Vader en zoon manoeuvreren behendig tussen alles door op verzoek van laatstvermelde. De lezer begint inmiddels te vermoeden dat deze uitstap een kleine flop was, maar dat moet ik ten stelligste tegenspreken. We genieten volop van de mooie omgeving, het aangename weer en beschouwen al snel de vele attracties als volledig bijkomstig.

2016-10-30 15.39.10
Vreemd figuur in de funicular

En wat op de heenrit niet lukte, blijkt in de afdaling naar Barcelona heel vlot te gaan. We nemen aan de uitgang van Tibidabo de funicular (de tandradtram), stappen bij de Plaça Doctor Andreu over op de historische Tramvia Blau en belanden vervolgens met de metro weer in het hart van de stad. Wij hebben een gezellig diner verdiend in Rosa Negra, een heel kleurrijk Mexicaans restaurant op de Via Laietana. Alle tafels zijn bezet en we mogen in afwachting een aperitief drinken aan de bar. Wanneer er een tafeltje voor twee vrijkomt maakt Oscar duidelijk dat hij de drukte maar niets vindt en dat hij er schele hoofdpijn van krijgt. Ik maak twee andere wachtenden gelukkig en trek met mijn kameraad naar een rustig restaurant aan de overzijde. Al snel komen de mosselen op tafel en is de hemel weer helemaal opgeklaard.

2016-10-30 19.37.33

Bethlehem & Jeruzalem – intro

20180320_205526.jpgZoals aangekondigd in een vorige post ga ik naar The Holy Land. Morgen neem ik op Schiphol het vliegtuig richting Tel Aviv en ik hoop ’s avonds in te checken aan de receptie van Assaraya Hotel in Bethlehem, waar ik vijf nachten zal logeren. Aanleiding voor deze wellicht bewogen reis: de vijfde editie van de Palestine Marathon. Aangezien het quasi onmogelijk is om 42km te lopen in de bezette gebieden (de muur, de checkpoints, de nederzettingen…) moeten deelnemers tweemaal dezelfde lus afleggen. Het vertrek- en eindpunt ligt op Manger Square in Bethlehem – vlakbij de Geboortekerk – en het parcours doorkruist twee vluchtelingenkampen. Ik kan nu al verklappen dat ik het na één lus van 21km voor bekeken ga houden. Als ik het nu in mijn hoofd zou halen om me aan een volledige marathon te wagen, dan zal ik wellicht roemloos heengaan op een steenworp van waar Jezus geboren is. Dat staat niet op mijn programma, want ik wil na de loopwedstrijd graag nog even gaan dobberen op het zoute water van de Dode Zee, de laagst gelegen plek op aarde. Ook de dag voor de Palestine Marathon zal zeer rijk gevuld zijn en ik heb mijn wishlist al via Whatsapp overgemaakt aan Abood, die me donderdagmorgen oppikt aan het hotel. Abood van Abood Travel vond mijn programma iets té ambitieus, dus het is al een beetje ingekort. Zaterdag en zondag zal ik me dan weer volledig op Jeruzalem storten. Kortom, het belooft zoals gezegd een bewogen reis te worden – ook al omdat de spanningen ginds zoals zo vaak weer hoog oplopen. Vooral nadat één of andere zot iets meer dan honderd dagen geleden besloot om Jeruzalem te erkennen als hoofdstad van Israël. In de daarop volgende protesten zijn er al meer dan dertig doden gevallen. Los daarvan heeft het Israëlische leger dit weekend luchtaanvallen uitgevoerd op Gaza, is Ahed Tamimi gearresteerd en sloten boze christelijke leiders de Heilig Grafkerk uit protest tegen het stadsbestuur van Jeruzalem. Het is de eerste keer dat ik alleen op reis ga en ik vind het nu al spannend.

Groetjes van Ruud x

 

Met Oscar naar Barcelona (3/5)

2016-10-28 17.48.53

Het is onze tweede nacht in Barcelona Central Garden, een hostel op de tweede verdieping in een statig appartementsgebouw in de wijk Eixample, vlakbij de Passeig de Gracia en de Plaça Catalunya. Dit moet zo ongeveer de eerste accommodatie zijn die ik tegenkwam bij mijn zoektocht op Booking en ik heb het toen meteen vastgelegd wegens geprezen voor gastvrijheid en centraal gelegen. Voor we de sleutels van onze kamer krijgen geeft de friendly staff nog wat tekst en uitleg, onder andere over het huisreglement, waarbij ik me afvraag wat in ons geval de relevantie is van directieven met betrekking tot het meebrengen van niet-gasten in het holst van de nacht. We zwieren onze bagage in de kamer (met stapelbed, tot groot jolijt van Oscar) en ik stel voor om meteen deze immer bruisende stad in te duiken, maar dat ziet meneer absoluut niet zitten. Ik bel verbouwereerd het thuisfront en besef dat de heenreis inderdaad al een belevenis op zich moet zijn voor zo’n kleine kerel. We installeren ons dan maar op het terras van de hostel en ik ga snel naar de winkel om de hoek voor wat frisdrank, wijn, chips en olijven.

DSCN2132

’s Avonds worden de gasten getrakteerd op tapas in de gemeenschappelijke keuken en zo kunnen we gelijk kennismaken met het bonte gezelschap. Het gesprek wordt al snel gedomineerd door een Duitse filmregisseur die nasaal Amerikaans Engels spreekt met Duits accent, maar het is al vrij snel duidelijk dat hij noch zijn flamboyante maîtresse (gokje) in de hostel verblijven. Ik denk dat zijn zoon, die blijkbaar een jaar in Barcelona gaat studeren, een link heeft met iemand van het personeel. De zoon heeft onwaarschijnlijk veel puisten in zijn gezicht en wanneer de vader begint te lullen over het verschil tussen UPS en DHL – daar heeft hij een mening over – besluit ik mijn aandacht volledig te verleggen naar de andere aanwezigen. Er is een corpulente vrouw uit Canada die wel zin heeft in een discussie over Donald Trump en ik probeer te verbergen dat ik gewoon zin heb om zoveel mogelijk tapas te verzwelgen als ik maar kan, want ze zijn overheerlijk. Als alle tapas op zijn kunnen ze nog altijd die puistenkop leegknijpen er pannenkoeken van bakken. Laat op de avond wijst een medewerkster de aanwezigen erop dat het tijd is om te vertrekken naar de magische fonteinen en tot mijn niet geringe verbazing is Oscar erop gebrand om alsnog mee de stad in te trekken. Hij zou al lang in zijn bed moeten liggen, maar how; we zijn hier wel in Barcelona en dus stem ik er uiteraard mee in. Enkele metrohaltes later staan we aan het Palau Nacional bij de Montjuïc berg naar de fonteinen te kijken. Onze eerste avond eindigt alvast magisch.

DSCN2136

 

Met Oscar naar Barcelona (2/5)

DSCN2160

(herfstvakantie 2016) – De verkoper van de Tiki Taka winkel vraagt of het een shirt van Nike mag zijn, dan wel een van Beko. Met uitzondering van de prijs zie ik niet meteen een verschil en dus is de keuze snel gemaakt. Ik had me verwacht aan een truitje van Messi, maar het Argentijnse wonderkind is uit vakantie teruggekomen met een baard en een resem tattoos, waaronder een volgekleurd been en dus ruilt Oscar hem in voor het Braziliaanse wonderkind Neymar. Lunchen doen we in Gràcia, waar we een ex-collega van mij bezoeken. Zij kwam van Barcelona naar België, keerde terug vanuit Brussel en staat nu aan het hoofd van het bedrijf (iets met tussenstukken in de energiesector ofzo) dat haar vader uit de Catalaanse grond gestampt heeft. Terwijl we een biologische kip met dito kikkererwten eten op het zeer ruime, volledig in de schaduw gelegen terras vertelt ze dat de zaken niet echt lopen zoals gehoopt als gevolg van de crisis: Spanje bespaart op tussenstukken in de energiesector. Ik zie de staalblauwe lucht en wil van de zon genieten. We trekken naar het strand van Barceloneta en zetten ons in de felgroene stoelen van het Xup Xup Restaurant, met zicht op W Barcelona, een vijfsterrenhotel in de vorm van een zeil. Witte wijn en een bord met gemarineerde mosselen aan het strand: voortaan ga ik iedere herfstvakantie naar het zuiden! Oscar gebruikt de schelp van zijn eerste mossel om vervolgens in sneltempo de rest leeg te halen en vanaf dan ligt zijn menu vast: ’s morgens twee bikini’s (bij ons bekend als croque-monsieur) en bij alle andere gelegenheden mosselen. Ik probeer nog wel alternatieven aan te prijzen, maar een kind houdt nu eenmaal van duidelijkheid en structuur.

DSCN2153

We slenteren over het strand naar de bushalte en stappen op de Gran Via over op de bus richting Camp Nou, waar Barça deze avond een ploeg uit de kelder van het klassement zal oppeuzelen. We zitten hoog achter het doel aan de noordkant, met links van ons de zitjes die “Més que un club” vormen. De bovenliggende tribune komt volledig in mijn gezichtsveld en dus verplaatsen we ons naar een lager gelegen deel van “gol nord 2 superior” want ik heb geen 140 euro neergeteld om op een stuk beton te kijken. Het is duidelijk dat we niet op onze plaats zitten, maar dat wordt getolereerd van een buitenlandse papa die met zijn oogappel naar de Catalaanse trots komt kijken. Het shirt van Neymar, een hotdog in de hand en de grote voetbalhelden in het echt: er is een meneertje dat blinkt van trots… Het spel kan ons uiteraard bekoren, maar daar denkt het thuispubliek duidelijk anders over, want zodra het eerste kwartier voetbal gepasseerd is en het scorebord nog steeds op 0-0 staat worden onder luid boegeroep de witte zakdoeken bovengehaald. Messi sleft over het veld, maar onze vriend Neymar haalt alles uit de kast en na de pauze zorgt hij er mee voor dat de bezoekers uit Granada zoals verwacht met lege handen moeten terugkeren naar Andalusië – zij het na verliest met het kleinst mogelijke verschil. En dat zonder een doelpunt van MSN, het gouden spitsentrio van Barça dat normaal altijd scoort in iedere thuiswedstrijd.

2016-10-29 22.33.51

Na het laatste fluitsignaal galmt El Cant del Barça, het geweldige clublied, nog een keer door de speakers:

Spelers,

supporters,

tezamen worden we sterker en sterker

er zijn vele succesvolle jaren

we hebben vele doelpunten gemaakt (vanavond slechts één, maar dat is niet erg)

het is bewezen, het is bewezen

dat niemand ons kan evenaren (akkoord!)

Blauwrood (Blaugrana) met de wind

een krachtige kreet

wij hebben een naam die iedereen kent

BARÇA, BARÇA, BARÇA!!

2016-10-29 20.27.13

We gaan op in de massa en keren in een propvolle metro terug naar onze hostel in het centrum van de stad. In het bed boven mij ligt iemand in zijn shirt van Neymar gezellig en vooral uitermate tevreden te snurken.

Met Oscar naar Barcelona (1/5)

2016-10-30 15.39.10(Herfstvakantie 2016) – Hij wil weten of die bewuste tram tegen dan wel over Gaudi reed. Dat laatste lijkt me nogal gruwelijk en dus houd ik het op een gewone aanrijding, maar daarmee zijn lang niet alle vragen van een antwoord voorzien. Weet ik veel hoe lang Gaudi in het ziekenhuis verbleef alvorens te sterven, of hij pijn leed, veel bezoek kreeg en of hij nog kon praten. Ik beloof Oscar het nodige opzoekwerk te doen en we steken de brede Avinguda Diagonal over in de richting van Gaudi’s immer onvoltooid meesterwerk. Nog voor de man enige beroemdheid genoot kreeg hij de opdracht toegewezen om de Sagrada Familia te bouwen. Over tien jaar – honderd jaar na zijn dood – zou de basiliek opgeleverd worden. Wie net als miljoenen anderen op Youtube de visualisatie van deze eindafwerking bekijkt begrijpt meteen dat dit een zeer ambitieuze of zelfs naïeve onderneming dreigt te worden. Het moet allemaal nog veel groter, veel hoger en niemand schijnt te weten of dit nog overeenkomt met dat wat Gaudi in gedachten had, om niet te zeggen dat hij zich in zijn graf zou omdraaien bij het zien van deze disneyficatie. Er gaat ongetwijfeld heel veel volk op afkomen, maar dat is nu ook al het geval. Op aanraden van een kennis heb ik ons ticket wijselijk lang op voorhand gekocht. Oscar mag gratis binnen, mijn entree inclusief ‘top views’ betaalde ik 29 euro. De toegangsprijs is een donatie voor de constructie van de Sagrada Familia: “Your contribution makes you part of this great work.”

DSCN2141

Binnen zien we een hele reeks zuilen, gigantische olifantenpoten met bovenaan ovale witte lampen. Maar vooral het licht dat door de gekleurde glasramen valt vult de enorme kerk met een buitengewone sfeer. De ene kant baadt in rood, blauw en groen licht; aan de overkant wordt de ochtendzon omgezet in een lichtgeel en -oranje gloed met een vleugje groen. Het licht van de vreugde, de blijdschap van de geest!

2016-10-29 10.28.49

Terwijl de kerk volloopt volgen we langzaam de genummerde borden met uitleg, maar de tijdspanne tussen onze entree en het bezoek aan de toren van de geboorte-façade is te lang om de aandacht van een 7-jarige vast te houden. Hij is er klaar mee en wil naar de Tiki Taka winkel wat verderop voor een truitje van FC Barcelona. Wat later gaan we alsnog met de lift omhoog in de toren aan de noordoostkant en ik houd hem stevig vast voor de obligate foto met Barcelona op de achtergrond. Wegens hoogtevrees geniet ik amper van het zicht en nog minder van de afdaling op een veel te smalle wenteltrap waar maar geen einde aan lijkt te komen.

2016-10-29 11.12.25
Hoog in de Sagrada Familia kan je je kind ontspannen vasthouden voor een vakantiefoto

De Polaire Vortex

Als reisexpert en vooraanstaand travel blogger heb ik in de loop der jaren enorm veel meteorologische kennis vergaard. Momenteel beleven we de koudste dagen van het jaar en dat vraagt uiteraard om een kleine toelichting. Laten we beginnen bij the beast from the east, in de volksmond beter bekend als de “polaire vortex”. Het woord polair is in deze enigszins verwarrend, want het brongebied van dit weerfenomeen ligt niet in de poolstreek (dan spreken we van arctische lucht) maar in het oosten. Vortex is dan weer afgeleid van het West-Vlaamse woord “vort”, wat zoveel betekent als rot. Geef een gemiddelde Kortrijkzaan een rotte peer en hij zal je zeggen dat die peer vort is. Vort mag niet verward worden met “kies”, want deze term duidt eerder op vuil, vettig, smerig. Laat je een scheet aan tafel in de driehoek Knokke – Oostende – Brugge, dan zal men je verwijten dat je een kiesehaard bent. Doe je dat in de driehoek De Panne – Poperinge – Roeselare, dan ben je eerder een kieszak, doch dat geheel terzijde. We keren terug naar de polaire vortex en onthouden dat dit dus neerkomt op rottigheid uit Siberië in de gedaante van zonnige vrieskou met een degoutante oostenwind. Temperaturen blijven zelfs overdag onder nul, er valt al eens wat korrelhagel of industriële sneeuw uit het Ruhrgebied en men spreekt van ijsdagen. Meteen maakt een collectieve hysterie zich meester van de getroffen bevolking: paardenliefhebbers slaan in paniek, een dozijn avonturiers gaat schaatsen in de Kalmthoutse Heide (breaking news!), daklozen worden administratief aangehouden en tienduizenden mensen melden zich op Facebook aan voor een nakende Elfstedentocht. Is dit winterprikje dan zo uitzonderlijk? Absoluut niet: toen ik klein was hoefde men in Antwerpen nog geen ruzie te maken over de locatie van de Sinksenfoor, want die stond gewoon op de bevroren Schelde. Gaan we nog verder terug in de tijd, dan zien we dat er in 1942 een winteroffensief was dat maar liefst zevenenvijftig dagen duurde, met temperaturen tot twintig graden onder nul. En denk maar niet dat de mensen toen verwarming hadden in hun auto. Erger nog, ze hadden niet eens een auto en als ze die wel hadden dan was deze al lang in beslag genomen door de plaatselijke Obersturmführer. Probeer dus alstublieft het hoofd koel te houden: de echt strenge winters liggen ver achter ons, we beleven geen nieuwe ijstijd en je paard zal heus niet doodvriezen.

Waar ik wel een probleem mee heb is het feit dat in deze periode de zon overdreven veel schijnt. Als kenner ter zake heb ik namelijk een interessante weertheorie ontwikkeld; die van regressie naar het gemiddelde. Als we zien dat het weer gedurende enige tijd sterk afwijkt van het gemiddelde, dan volgt er sowieso een periode waarin deze afwijking gecompenseerd wordt door een nieuwe afwijking in de andere richting. Ik illustreer dit aan de hand van een recent praktijkvoorbeeld. We beleefden zo ongeveer de natste decembermaand van deze eeuw (toegegeven, deze eeuw is nog maar net begonnen) en kregen maandenlang amper een zonnestraal te zien. Wat volgt er? Regressie naar het gemiddelde: droogte en een staalblauwe hemel. Sommige mensen maken zich daar onnodig vrolijk in en vinden het zalig om te genieten van de zon…achter glas tussen de sanseveria’s. Genieten van de zon doe je echter in T-shirt op een terras terwijl de ober nog een pastis brengt. Bovendien mogen we ons na deze volstrekt nutteloos zonnige periode opnieuw verwachten aan donkere wolken en bakken regen. Dat heeft mijn theorie ondertussen wel bewezen. Eigenlijk trekt heel de winter gewoon op geen fluit. Men zegt wel eens dat ieder seizoen zijn charme heeft, maar dat kan je van een winter toch moeilijk beweren – tenzij de gure oostenwind je hersenen dichtgevroren heeft. Geef maar toe dat iedereen snakt naar de lente, wanneer alles wat dood is weer tot leven komt en de vogels komen broeden in onze weelderige tuinen. Ook ik kijk dus ontzettend hard uit naar de lente met haar prachtige bloesems en heropende terrassen. En om dat te vieren trek ik er meteen op uit. Ik ga in de voetsporen treden van Jezus, want mijn volgende reis brengt me naar The Holy Land, de navel van de wereld, de bakermat van de drie grote monotheïstische godsdiensten, het brandpunt van de wereld. Ik ga binnenkort naar Bethlehem en Jeruzalem. Het is er nu al zonnig en een kleine twintig graden. Perfect in lijn met het gemiddelde!

 

Eerste blogbericht

Ik was een travel blogger avant la lettre. Van zodra ik kon schrijven – het moet toch ergens rond die tijd geweest zijn – hield ik een reisdagboek bij. Het was een dik boek op A4-formaat met lijntjespapier en een bruine, harde kaft. De lezers, mijn ouders en grootouders, kregen een beschrijving van de mooiste tijd van het jaar (jawel) door de ogen van een kind, afgewisseld met foto’s, postkaartjes en entreeticketten. Ieder jaar werd het bruine reisboek dikker en dikker, totdat het verdween in de vlammen van een afgebrand vakantiehuis in de Ardennen. De materiële schade werd gecompenseerd door diverse verzekeringsmaatschappijen, maar mijn klein meesterwerk was voorgoed vergaan. Met frisse moed startte ik enige tijd later een tweede versie op, die uiteraard ter inleiding vertelde wat er met de voorganger gebeurd was. Als ik me goed herinner ondernam ik zelfs een poging om de verdwenen reisverhalen zo goed en kwaad mogelijk opnieuw weer te geven. Deze recuperatietechniek komt nu opnieuw van pas, want ik heb de draad van travel blogging weer opgepikt, maar slaag er zelden of nooit in om een dagboek aan te leggen. In mijn luiheid noteer ik slechts trefwoorden en namen die ik anders toch zou vergeten, om vervolgens lange tijd later alsnog een verslag bijeen te schrapen. Om u een idee te geven van mijn niet al te verschroeiend tempo: kort voor onze reis naar Tsjechië en Krakau wist mijn ravissante echtgenote me te overtuigen om opnieuw reisverhalen te schrijven. Het verslag in kwestie publiceerde ik een jaar later op Tumblr om het bijna drie jaar later te verhuizen naar wordpress – omdat ik eerlijk gezegd nog steeds geen hol snap van Tumblr. Ik hoop mettertijd aan wordpress wel aan uit te kunnen en het is alleszins mijn ambitie om meer te schrijven. Ik hoop dat er deze keer meer mensen meelezen dan enkel mijn ouders en grootouders (mijn oma leeft nog en in 2030 vieren we haar honderdste verjaardag). Ik hoop ook ooit het tweede deel van mijn jeugdig reisdagboek terug te vinden. Zodra dat gebeurt wijd ik er een sprankelende post aan, das beloofd.

Groetjes van Ruud x